Kochankowie

W społeczeństwach, w których wiara w magię była silna, przypadków uroków było wiele. Przekonanie, że istnieje moc przekazywania złej energii przez człowieka, istniało od początku istnienia człowieka rozumnego. 

Wierzono, ze niektórzy mają w sobie moc niszczenia, zaklinania, ale także i uzdrawiania. Klątwy rzucane przez czarnoksiężników czy szamanów była znana i bano się jej.

Magie praktykowali tez poganie i dawne ludy nie tylko europejskie. Wykorzystywali oni głównie magię do dobrych celów. 

Dlaczego uroki działają?

Istnieją dwa rodzaje mocy związanej z rzucanymi urokami- moralna i naturalna. Siły moralne polegają na woli człowieka, świadomym działaniu i rozmyślnym. Natomiast złe skutki mogą rodzić się w umyśle sprawcy.

Moc naturalna jest znacznie bardziej przerażająca, gdyż osoba obdarzona taką siłą może rzucić urok niechcący, nie świadomy, głównie za sprawą spojrzenia.

Naukowcy, sceptycy twierdzą iż są to tylko głupie przesądy. Mniej jednak do dziś zdarzają się ofiary klątw, czy uroków miłosnych.

W codziennym życiu jesteśmy często nieświadomymi świadkami, a nawet ofiarami uroków.

Urok może być rzucony często bezwiednie przez osobę zazdrosną, zawistną, która wielu myśli i swoich mentalnych sił nie kontroluje. 

Myśli mają wielką moc, ale wielu z nas tego nie rozumie. Myśli tworzą wszystko, i dzięki myślom nasze pragnienia, marzenia się urzeczywistniają. 

Aby nauczyć się chronić przed urokami i odczyniać je, najpierw należy umieć rozpoznawać, kiedy mamy z nimi do czynienia i wiedzieć, na jakiej zasadzie działają. 

Jeśli kogoś nagle zaczyna prześladować pech za pechem to znak, iż ktoś mógł rzucić na nas urok. W tym czasie należy zadbać o swoje zdrowie fizyczne i psychicznie. 

Jest też specjalne zaklęcie usuwające klątwę. Do zaklęcia potrzebna będzie czarna świeca i czarna miska oraz woda. Świecę stawiamy na środku miski za pomocą gorącego wosku. Do miski wylewamy wodę po brzegi, ale tak by nie zalała świecy. Rozluźniamy się, skupiamy, zapalamy świecę i wizualizujemy moc zaklęcia rzuconego na nas, uwięzioną w płomieniu świecy. Gdy świeca się wypala i zbliża do wody, wyobrażamy sobie coraz silniej, że klątwa się łamie. Gdy świeca gaśnie, klątwy już nie ma. Po wszystkim wykopujemy dołek w ziemi, i zakopujemy w nim świecę i wylewamy do niego wodę. Po zakopaniu, odchodzimy i już się za sobą nie oglądamy.